Siatkarze jednak przegrali...

Żaden nasz tekst nie odda jednak w pełni tego, co działo się dziś na boisku. Czy ktoś może wymyślić określenie mocniejsze niż "ABSOLUTNY HORROR I DRAMAT"?!

Pierwszy i drugi set zapamiętamy przede wszystkim ze względu na skrajne usztywnienie i stres Polaków, którzy atakowali mało i słabo, często psuli zagrywki, a blokiem nie grali w ogóle. Stąd i wysokie porażki (19:25, 22:25) naszych, i do tego w kiepskim stylu. Trzeci set, dla odmiany, należał do podopiecznych Raula Lozano - chłopcy chyba nareszcie się obudzili i po prowadzeniu praktycznie przez cały set wygrali ostatecznie 25:18. Kolejny set to fantastyczny początek (w pewnej chwili Polacy prowadzili nawet sześcioma punktami), potem seria pomyłek i bardzo nerwowa końcówka, w której aż dwukrotnie udało nam się wybronić piłkę meczową dla Włochów. No i wreszcie tie-break...Wynik już znacie, ale warto wiedzieć, że Wlazły i reszta ekipy nie sprzedali tanio skóry. Generalnie przeważali Włosi, ale ostatnie akcje to był już punkt za punkt. Raz nawet mieliśmy piłkę meczową - niestety, nie wykorzystaliśmy tej szansy.

Efekt końcowy - 17:15 dla starych wyjadaczy Włochów, a my jedziemy do domu. Bez medalu, ale chyba z podniesionymi głowami. Szkoda, że jak zwykle ujawniła się polska, nie tylko siatkarska zresztą, przypadłość, która ujawnia się nieumiejętnością trzymania nerwów na wodzy.

Smutek i żal. Przy tym wszystkim prawie nie zauważyłyśmy, że wyjątkowo korzystnie wyglądał dzisiaj Marcin Wika. Siatkarz zespołu z Rzeszowa jako jedyny chyba z naszej kadry potrafił często zdobyć się na luz i szczery, naturalny uśmiech, a nie tylko na rozgorączkowane wybuchy entuzjazmu i nerwowe uśmieszki. Wielce to przykre, że reszta naszych chłopców nie potrafiła, choć chwilami, tak jak Wika zapomnieć o napięciu.

Tak czy inaczej, dziękujemy za wspaniałe widowiska (i mówimy tu o wszystkich występach na Igrzyskach minus mecz z Brazylią) i walkę do ostatniego gwizdka. Może następnym razem...